• parochie
  • h. jacobus
  • de meerdere
  • Tuitjenhorn

In Memoriam

2017

05-01-2017 Corrie Karsten - Pronk
Afgelopen januari overleed Corrie Karsten. Moeder Corrie. Ze wisten meteen, het zal nooit meer hetzelfde zijn zonder haar….Haar leven begon in Warmenhuizen als oudste van 12 kinderen. Ze heeft heel wat afgezorgd voor haar broertjes, zusjes en in het huishouden maar ook ging ze mee het land op om aardappelen te rooien. Ondanks de angstige tijd van de oorlog heeft ze een mooie jeugd gehad. Ze ging naar de naaischool. Ze heeft in haar leven de wereld in de rondte genaaid…..wie heeft er niet één van haar mooie zakjes…..?! En toen kwam Jan Karsten in haar leven en na 5 jaar verkering gingen ze wonen op de Sportlaan in Tuitjenhorn. Al snel kwam de ooievaar en bracht 8 kinderen en met zijn tienen hebben ze heel wat avonturen beleefd. Toen Jan in 2005 overleed bleef Corrie alleen achter en ondanks veel aanloop kon dat nooit wennen. Het gemis aan hem was groot. Het is een troost dat ze nu weer samen zijn.

29-01-2017 Johan Dekker
Was een man van weinig woorden maar waar hij wel veel over vertelde waren zijn 3 grote hobby’s . Zijn werk bij noorderkwartier wat hij 33 jaar heeft gedaan en waar ze zeer tevreden over hem waren. De voetbal in Dirkshorn waar hij de laatste jaren verzorger van het 2e elftal was en hij in September nog een mooi nieuw trainingspak had gekregen en de biljard club op de vrijdag avond. Als hij zich ergens voor inzette dan ging dat ook voor de volle 100%. Ondanks een zware darmoperatie ging het de laatste tijd juist zo goed met Johan. Maar toch kwam daar abrupt een eind aan, wat voor iedereen maar zeker voor zijn vader een grote schok was. Met wat hulp was hij net bezig om zijn huis wat op te knappen en super trots was hij op zijn andere auto. Wat dan ook heel jammer is dat hij er zo kort van heeft kunnen genieten. De enige troost die wij kunnen vinden, is dat wij denken dat je moeder je met open armen daar boven heeft ontvangen.

02-02-2017 Jan Broersen
Jan Broersen groeide met zijn tweelingbroer Cees op in een liefdevol gezin. De mannen waren 2 handen op 1 buik maar totaal verschillend van elkaar. Cees is tekenleraar geworden en Jan werd handelaar.  Leren zag hij niet zo zitten, hij stopte met school en ging bij zijn vader werken. Zijn passie lag in de aardappel en groente handel. In 1972 op een gezellige vrijgezellen avond leerde hij Truus kennen. Ze trouwden en na 6 jaar huwelijk werd John geboren. Het gezin was compleet toen ze Marloes gingen ophalen uit het verre Brazilië. Hij genoot van reizen, uitjes, klaverjassen, fietsen, puzzelen, de tuin en zijn kas. Het vrijwilligerswerk voor de kerk en het van Blankendaelpark en niet te vergeten zijn kleinkinderen. Na een kort maar hevig ziekbed heeft hij het leven los moeten laten.  Zijn kinderen namen afscheid met de woorden dat zij zich geen betere vader hadden kunnen wensen, Zijn ongekende vertrouwen in hen heeft ze gevormd tot wie ze nu zijn.

21-02-2017 Jo Ligthart
Jo werd geboren op 4 maart 1923 al oudste dochter van het gezin Ligthart. Ze hielp haar moeder in de huishouding en volgde de naaischool in Schagen. Op 18 jarige leeftijd koos ze haar eigen weg en behaalde haar Ooievaartje op de kraamopleiding. Tijdens een verhuizing ontmoete ze kapelaan Ettinger . Hij werd tot pastoor benoemd in de Lijnden en Jo werd zijn huishoudster.  Ze was een goede gastvrouw en kon lekker koken. Ze verzorgde niet alleen de pastorie, maar tevens waste en streek ze de alben en altaarkleden voor de kerk, verzorgde de bloemen en luidde de kerkklok. Na zijn overlijden zocht ze een baan buitenshuis en werkte voor de Rabobank. In 1994 keerde ze terug naar Tuitjenhorn. Daar wilde ze graag haar  rol als ondersteunende oudste zus blijven vervullen. Ze was een vrouw die graag onafhankelijk wilde blijven maar moest later met moeite toelaten dat ze door andere verzorgd moest worden. Jo’s liefste wens ging in vervulling door  te overlijden in haar eigen huis en in haar eigen bed.

16-04-2017 Sam Ligthart
Werd op 5 augustus 1930, 2 maanden te vroeg geboren. Niet al te groot en dat is hij altijd gebleven, klein maar dapper. Hij kreeg verkering met Gre Stam, ze trouwden in 1962 en kregen 2 kinderen. Hij werkte op de akker van het  familie bedrijf. Behalve kool verbouwden ze ook irissen, ui, andijvie, haver, tarwe  en koolzaad. Zo werd het risico gespreid. Dan kon een slecht jaar weer worden opgevangen. Waar ook het financiële risico mee werd  gespreid was de komst van” de Ligthof” in 1975 op het stuk land achter hun huis. Hij was een actief vrijwilliger voor oa. De onderlingehulp, Uitvaartvereniging Sint. Barbara, Tafeltje Dekje, de Soos, de Aftrap en graag gedaan.  Jammer genoeg werd hij ziek en  zoals hij ook tijdens zijn leven de regie  in eigen hand hield wilde hij tijdens  zijn ziekte ook graag bepalen hoe en wat er moest gebeuren, maar wel op zijn eigen bescheiden manier.

22-05-2017 Annie de Cock Bakker
Geboren in Catrijp als  eerste dochter uit een groot gezin. Thuis hadden ze een bakkerij waar ze veel moest helpen, één  taak was om voor iedereen alle boterhammen te smeren en dat waren er nogal wat. Ze kreeg verkering met Ben de Cock en maakte mooie uitstapjes op de fiets en later op de motor. Ze trouwden en gingen wonen in Zuid-Schermer waar de eerste 2 kinderen werden geboren. In de strenge winter van 62-63 verhuisden ze naar een boerderij in  Stroet waar veel werk verricht moest worden en het gezin compleet werd met nog 2 dochters. Ze stond altijd klaar voor iedereen, was actief als handwerk moeder, ging mee op schoolkamp en buitenshuis heeft ze vele jaren in het Ziekencomité gezeten. Ze bracht maaltijden rond voor Tafeltje Dekje, deed de telefoondienst voor Graag Gedaan en paste graag op haar kleinkinderen. De laatste 2 jaar heeft ze in het St.Jozefpark gewoond. Daar werd ze goed verzorgd door haar man en het gezin en de zusters van St. Jozefpark.

16-06-2017 Piet Burger
Geboren in Venhuizen, gestudeerd aan de Tuinbouwschool in Hem vervolgens via de Bloembollenvakschool te Bovenkarspel opgegroeid tot een echte bollenkweker in een groot gezin van 13 kinderen. In 1970 getrouwd en al  snel hadden ze een gezin met 4 kinderen . Door de uitbreidingsplannen van het bedrijf moest er worden verhuist naar Valkoog. Als kers op de taart werd Ben geboren, wat hadden ze het voor mekaar. Een lieve vader en als veilingmeester wist hij vele tonnen bij elkaar te praten. Op zijn laatste stekkie in Sint Maarten genoot hij van de prachtige tuin, zijn kas voor de vroege piepers, de mooie volière voor zijn vogeltjes, van Sint Boys zijn voetbalclub en bovenal zijn elf kleinkinderen. Na een zware operatie volgde er op 6 juni  een hersteloperatie. Vol vertrouwen ging hij dit tegemoet. Op het nieuws werden al flinke waarschuwingen afgegeven voor een stormachtige en onstuimige dag. En dat werd het. Het overlijden van Piet kwam als een donderslag bij heldere hemel.

10-08-2017 Aat Besteman
91 jaar geleden werd op 22 oktober de wieg van Martinus Besteman en Alie Schilder gevuld met een wolk van een dochter,  Agatha Margaretha, vernoemd naar haar Tante Grietje. Ze noemden haar: Aat. Aat was een bijzonder kind dat met iedereen vriendschap sloot, Bets Filmer was haar beste vriendin. De schoolrapporten zeggen veel over haar, voor rekenen kreeg ze een 9, voor geschiedenis een redelijk dramatische 2. Gedrag was een 6 en  ijver een 7, ze was platgezegd een dondersteen. De gedachte dat via een stevige verkering de jonge vrouw aan de man diende te komen, viel bij Aat op onvruchtbare bodem. Als vrijgezel was het leven een feestje. Ze vormde met Alie en Piet een drie persoons huishouding, later getweeën met Piet, en tenslotte de laatste zeven jaar altijd solo. Na een nare val kwam ze niet meer op krachten. Met alle liefde omringd verliet  zij het leven waar zij zo aan hechtte.

13-08-2017 Marie Boekel – Tesselaar
Overleed op 92 jarige leeftijd. Haar wereld was anders geworden, heel klein. De dingen die ze jaren wist, waren weg uit haar geheugen. Ze raakte stukje bij beetje alles kwijt door de ziekte van Alzheimer. Ze raakte alles kwijt, de tijd, wat ze lekker vond, alles en soms hadden de kinderen het gevoel dat ze ook hen niet meer herkende. Langzaam aan verdwenen personen, een voor een, en de laatsten zijn de eersten. Ze kwam in verval tot voor haar huwelijk met Jan Boekel in 1946. Een huwelijk met 3 kinderen waar hard gewerkt moest worden maar het geluk centraal stond. Door de ziekte ging ze terug naar haar kinderjaren met haar ouders en broers en zussen. De laatste jaren was ze helemaal terug naar haar jeugd. Kalverdijk, Tuitjenhorn en Warmenhuizen werden haar  totaal onbekend. Terug naar haar jeugd, terug naar het tuinpad van haar vader.

2016

31-12-2016 Jakob Kruier
Met het overlijden van Jacob Kruijer is er zomaar ineens een tijdperk afgesloten. Jakob was de laatste bewoner op Koorndijk 25 van de generatie Kruijer. Een gastvrije plek waar de koffie altijd klaar stond, gekaart werd en vele voetbalwedstrijden werden bekeken. Opgegroeid als tuinder wist hij heel goed zijn moestuin te verzorgen waar vele familie en buren van mochten meegenieten. Zijn  buren waren onmisbaar en hartverwarmend was het dan ook hoe de hele familie Kamp de verzorgende taak op zich nam. Deze band werd zo hecht dat hij door hen als Opa werd genoemd en beschouwd. Jakob was veel te vinden op het voetbalveld, in de kroeg voor een potje biljarten en bij Mats voor een helpende hand op het hoveniersbedrijf. De voordeur van Koorndijk 25 is voorgoed gesloten door het overlijden van Jakob Kruijer.

Miep Karsten- Bos
Geboren in 1928 in Waarland, als jongste van een groot gezin waar het geen vetpot was in de crisisjaren voor de oorlog, maar waar wel veel lol was. Na de oorlog ontmoette ze Jaap waar ze later mee trouwde. Ze kregen 7 kinderen en ze was altijd thuis voor haar kinderen. Dat ze kinderen wat groter waren gingen ze af en toe op vakantie met bus of vliegtuig, wat ze erg gezellig vond vooral met de medereizigers als er ‘s avonds nog ergens gedanst kon worden. Ze verhuisden naar de Koorndijk waar ze heerlijk hebben gewoond. Een zwarte bladzijde was het overlijden van Marga maar ze wist het leven toch weer op te pakken. Na een beroerte was ze wat meer aan huis gekluisterd, ze durfde niet meer te fietsen maar Jaap probeerde haar toch de deur uit te krijgen op een tandemfiets, maar ze was tevreden thuis. Ze was tot op het laatst altijd blij als haar kinderen en kleinkinderen langskwamen en ze was oprecht geïnteresseerd in hun verhalen. Na een periode dat ze wel heel erg ziek was knapte ze toch weer op, ze was sterker dan iedereen dacht, maar na een zware hersenbloeding overleed ze op 7 november op 87 jarige leeftijd.

Niek Groot
Niek is geboren op 14 augustus als tweede kind in een gezin van 5. Al jong moest hij zijn vader helpen op het land, buiten zijn vond hij heerlijk. Op 19 jarige leeftijd ging hij in dienst waar hij een geweldige tijd heeft gehad. Handballen was zijn passie, later ging hij ook training geven aan de jeugd, werd scheidsrechter en zelfs voorzitter van de club. Met zijn broer ging hij in de kool, ging uiteindelijk alleen verder, trouwde met Marijke. Ze gingen wonen  op het ‘t Rijpje , waar hun 3 zoons werden geboren,  beter bekend als de Daltons. Ze kregen er 2 schoondochters bij. Niek is nog naar Nieuw-Zeeland gegaan op bezoek bij een van zijn zoons. Hij genoot erg van zijn kleinkinderen, zn allesie. Zijn zoon nam het bedrijf over, in het begin deden ze het samen maar naarmate zijn gezondheid afnam werd het werk te zwaar, dat was moeilijk te accepteren. Hij wilde tot het einde toe thuis blijven en dit is door de zorg van Marijke gelukt, op 9 november is hij overleden.

Jan van Straaten Jan is geboren op 16 oktober 1946. Groeide op, zonder opsmuk, bescheiden, onopvallend. Jan kon goed leren en na de middelbare school werkte hij op het ouderlijk bedrijf. Zijn muzikale talent openbaarde zich. O.a. de accordeon en zijn gevoelige pianospel. Vele jaren was hij beroepsmuzikant  in duo Kruistra. De tijd was hectisch. Jan is getrouwd geweest met Mariëtte en samen kregen ze zoon Tim. Jan werd de organist van deze kerk, begeleidde de koren en met uitvaarten kon er altijd een beroep op hem gedaan worden. Vele jaren was Jan hier wekelijks te vinden. Onder  de communie was het altijd weer een verrassing wat Jan speelde. Jan was heel hecht met zijn broers Frans en Cleem. Zorgde goed voor zijn moeder. Na het overlijden van Frans werd zijn band met Cleem nog hechter. Cleem en zijn gezin waren van onschatbare waarde voor Jan. Uiteindelijk maakte zijn ziekte het hem onmogelijk om nog te blijven spelen als organist van de koren. Van beide kanten een pijnlijke beslissing. Voor Jan was het heel erg. Jan was trouw aan zijn vrienden,familie en trots op zijn zoon Tim. Jan, een ieder die je gekend heeft,  heeft een onuitwisbare herinnering aan jou. In dierbare herinnering, bedankt wat je ons  allen als persoon en  met je mooie spel hebt gegeven, Rust in vrede.

Jo Buter. Hij is geboren op Kerkbuurt, als 2e kind in een gezin van 12 kinderen waar hij een mooie jeugd heeft gehad met sporten, lezen en veel samen zingen. Na de lagere school ging hij thuis aan het werk, het was crisis, hard werken en weinig verdienen. In de 2e wereldoorlog moest hij werken in Duitsland , na 2 jaar probeerde hij te ontsnappen en heeft hij enkele maanden in een concentratiekamp gezeten. Dat heeft hem gevormd en hem het besef gegeven dat familie heel belangrijk voor hem is. In 1944 werd hij bevrijd. Na de oorlog kreeg hij verkering met Truus, ze trouwden en ze kregen 9 kinderen. Hij heeft 30 jaar in de haven gewerkt bij Van Gelder papier in Beverwijk met veel plezier. De laatste jaren woonden ze samen in het Sint Jozefpark, waar zijn kinderen en kleinkinderen graag langs kwamen. Hij was enorm trots op zijn kinderen en verguld met alle nazaten. Tot het einde toe bleef hij plannen maken, hij ging naar het ziekenhuis om weer beter te worden, maar daar is hij op 7 januari in het harnas gestorven.

In memoriam Kitty Booms Kemps Op 17 maart dit jaar is Kitty Booms Kemps overleden. Ze is 89 jaar geworden. Zij is gelukkig geweest met haar man Henk Booms op het Sint Jozefpark. Zij was een zorgzame liefhebbende vrouw. Kitty was een zeer gelovige vrouw. Zij was een superoma, de kleinkinderen konden altijd komen logeren en ze stond altijd liefdevol voor hen klaar. Kitty is op 23 maart vanuit de Raadstede omringt door de mensen die haar liefhadden teruggebracht naar haar man op het kerkhof. Dank je wel oma, rust zacht we zullen je missen.

Andries Gerardus Goudsblom

Wat blijft is wat je anderen schenkt. Andries is geboren op de dorpsstraat 61 als oudste van drie kinderen. Op zijn tiende jaar  moest hij van school  om mee te helpen in het bedrijf van zijn vader. Tijdens het dansen  heeft Andries Riet ontmoet en hij heeft haar daarna nooit meer laten gaan. Ze trouwden, een witte wereld, en kregen 6 kinderen. Een paar maanden na de geboorte van Madeleine werd zijn onderbeen verbrijzeld, een half jaar bedrust. Van alle kinderen heeft hij Madeleine als eerste de fles gegeven. Voor de kerk heeft Andries  veel gedaan. O.a. reed hij voor Pastoor Meijnders in  zijn vaders auto.  Er kwamen 20 kleinkinderen en daar was hij erg trots op. De aankondiging van het achterkleinkind deed hem goed. In 1999 is zijn lieve vrouw Riet  ziek geworden en na een kort ziekbed overleden. De kinderen waren er trots op  hoe goed  hij voor zichzelf ging zorgen. ‘S  avonds alleen zijn vond hij moeilijk.  Het was altijd lekker warm bij Andries in zijn huis aan de Sportlaan, hij zei altijd: waar het koud is, is het niet gezellig. De laatste weken hebben  de kinderen hem verzorgt, een hechte band. Zo kon dat hij heerlijk in zijn eigen woning  blijven. Tot het einde  aan toe had hij belangstelling naar iedereen. In het bijzijn van zijn kinderen is Andries in alle rust overleden.

Jeroen Tijm, 

Want iedere keer als jij me aankijkt voel ik een regen van geluk. Jeroen is geboren op 23 juli 1972, zoon van Cor Tijm en Margriet Tijm Carnas, broer van Sander. Jeroen groeide voorspoedig op, en had een fijne jeugd. Na de HAVO heeft hij het diploma MTS- elektrotechniek en MTS- elektronica behaald. Jeroen hield niet van sporten, maar was wel een keer schoolkampioen schaken. Is ook nog zend amateur geweest. Hij  ging werken bij Jan Groot electra. Jeroen is de initiator van onze buurtbus . Als voorzitter, secretaris, aanspreekpunt, planner van de  routes is hij jarenlang een zeer waardevolle  kracht geweest. In 2004 ontmoette hij Annemarie. Ze voelden het als echte zielmaatjes en waren vol van liefde voor elkaar, en dat bleef zo. Op 16 april 2010 zijn ze hier in deze kerk getrouwd. In de tussentijd was Jeroen ook zijn andere passie gaan volgen, treinen rijden. In 2008 is Jeroen de opleiding tot machinist gaan volgen  en slaagde met vlag en wimpel. Jeroen werd machinist. In januari 2012 kreeg Jeroen te horen dat hij uitgezaaide maagkanker had. Een paarmaanden. Hij heeft het met experimentele chemo’s  vier jaar volgehouden. Jeroen behield tot aan het einde toe de regie over zijn eigen ziekte en afscheid.  Hij is als een wervelwind in Annemarie haar leven gekomen en er als een wervelwind er weer uitgegaan. Op 6 april dit jaar overleed Jeroen zijn ogen in de armen van zijn Annemarie, hij sloot zijn ogen en ging voor altijd in haar hart.  

Cornelia Maria Suiker-Ligthart

Ze is geboren als 3e kind in een gezin van 12 kinderen, als 10 jarige ging ze werken bij tante Marie op de boerderij in Tuitjenhorn en ging daar in de kost, op deze plek aan de dorpsstraat is ze na haar trouwen gaan wonen en ze hebben daar hun hele werkzame leven doorgebracht, ze kregen 7 kinderen en die zijn daar opgegroeid. Naast het huishouden deed ze veel op de boerderij, ze was altijd bezig. Ze hield van netjes, als huis, tuin en erf schoon en opgeruimd waren dan gaf dat haar veel voldoening. Later zijn ze aan de Delftweg gaan wonen, na het overlijden van haar man werd het daar te groot  en verhuisde ze naar het Sint Jozefpark. Het verlies van haar dochter Kitty en haar man hebben haar diep geraakt maar ze ging door, ze had een rotsvast geloof in Maria dat was haar kompas, vooral in haar laatste weken heeft ze daar veel kracht uit geput. Vlak voor haar 90 ste verjaardag kreeg ze te horen dat het niet goed met haar ging, maar ze wilde het feestje halen om te vieren maar ook om afscheid te nemen. Het werd een speciale middag. 7 dagen later op 11 mei is ze overleden.

 

Sam Boon Sam is geboren in Kalverdijk, als  6 e kind in een gezin van 8 kinderen. Al vroeg moest hij meehelpen op het land, hij was echter geen tuinder, maar ging varen op de wilde vaart, later ging hij werken bij firma de Nijs tot hij met de vut ging. Na zijn trouwen gingen hij samen met zijn vrouw aan de Bogaersstraat wonen waar hun 2 zonen werden geboren, ze hoefde nooit naar de speeltuin, want die stond al in de achtertuin. Sam hield ook erg van muziek, jaren heeft hij op de fanfare gezeten, de muziek stond altijd bij hem aan, hij was een gezelschapsmens, hield van kaarten en biljarten en een bakkie drinken. Ook van fietsen hield hij erg, elke dag een rondje op de elektrische fiets, heen ga je terug moet je. Sam kreeg te horen dat hij ziek was, hij bleef positief en klaagde nooit. Langzaam ging hij achteruit en uiteindelijk is hij op 16 juli  rustig heen gegaan.

 

Piet Pronk Piet is geboren op 15 april 1928. Hij groeide op in een gezellig gezin, vader, moeder, Zus, Jan, Niek , Piet en Marie. Het was crisistijd,toch een mooie tijd waarin hard gewerkt moest worden.Na de lagere school ging hij werken  op  de akker,het was zijn lust en zijn leven trots op  het familiebedrijf . Na de oorlog kwam de opgaande tijd en samen met zijn broers en hun vader werkten zij in het bedrijf.  In 1964 trouwde Piet  met Nel uit Warmenhuizen. Dat was riskant in die tijd. Samen kregen ze 3 kinderen, Margriet, Jan en Peter. Zij hadden een mooie jeugd. Piet gaf zijn kinderen veel vrijheid en verantwoording. Piet was een zeer tevreden en niet veeleisende man. Ook oordeelde hij niet. Klaagde nooit, het ging altijd best. Margriet overleed op 22 jarige leeftijd,  een zware wissel op het hele gezin. Ze pakten de draad weer op. Margriet was levenslustig en zou niet gewild hebben dat het gezin” bij de pakken ging neerzitten”. De kinderen kwamen ook in het bedrijf. Hij werd de  trotse opa van zijn kleinkinderen Marieke en Pieter. Piet kwam graag bij zijn zussen Zus en Marie. Langzaam vervielen zijn krachten en zijn geheugen. Hij kon de woorden niet meer vinden… kwam nog wel dagelijks op het bedrijf maar is naar Magnushof gegaan,  een zeer zware beslissing. Piet, je hebt een hoge leeftijd bereikt, we gaan je enorm missen. De groeten aan Margriet.

 

Cees Dekker Cees is geboren in Kerkbuurt op een tuinders bedrijf waar hij opgroeide met zijn vader, moeder, zus en 2 broers.  Cees ging  werken bij zijn vader in de bollen. In Warmenhuizen leerde Cees Ida Bommer kennen,  smoor verliefd, maar Cees  werd voor een jaar uitgezonden naar Suriname . De liefde hield stand. Elize en kleine Jan werden  geboren. Veel verdriet was er toen kleine Jan kwam te overlijden. Het derde kind Jan werd geboren. Cees  was een rustige, stoere bescheiden man, die zijn vrouw, zijn kinderen Elize en Jan, de kleinkinderen Bas en Eline op handen droeg. Had zelfs nog een cadeautje voor zijn ongeboren achterkleinkind. Thuis was het ook altijd gezellig, iedereen was altijd welkom. een potje kaarten, een gulden in de pot en daar weer wat leuks van doen. Cees werd opgenomen in Magnushof. En daar knapte hij  wonderbaarlijk op. Hij had het daar naar zijn zin, maar het  verblijf daar deed hem ook veel verdriet , wilde terug naar huis naar moeders want die miste hij. De laatste weken  was hij bewust met zijn afscheid bezig. Cees, we missen je bonjour

Stien Boekel-Filmer. Op jonge leeftijd verloor ze haar ouders, maar samen met de 4 zussen hebben ze zich nog goed weten te redden, Op latere leeftijd ging ze in de kost  en daar ontmoette ze haar man, ze trouwden en gingen in Kalverdijk wonen, ze kregen 3 kinderen, Ze leefden eenvoudig maar waren tevreden. Haar man zorgde voor de kost en zij voor het gezin, zoals het gewoon was in die tijd. 17 jaar terug na dat haar man overleed verhuisde ze naar het Sint Jozefpark, naar een mooi opgeknapt, warm huisje dicht bij de winkels. Zo leefde ze rustig en tevreden, af en toe een koppie bij de buurtjes of op de fiets naar zus Annie en naar de handwerkclub in het grote huis. Ze was altijd aan het sokken breien. Eind vorig jaar werd ze ziek, ze kon niet meer behandeld worden, hier had ze vrede mee. Ze heeft het gedragen zonder een klacht. Op 3 oktober een week na haar 88e verjaardag, waar ze nog een heerlijk gebakje heeft gegeten is ze overleden in haar eigen bed in haar eigen huisje. Zoals ze het zelf  heeft gewild zo is het ook gebeurd.

 

 

 

2015

Ans Tesselaar trouwde in 1957 met Jan Tesselaar en gingen wonen aan de Koorndijk. Jaren hebben ze samen een patatkraam gehad en op vele kermissen gestaan. Ans was sportief: fietsen, wandelen en zwemmen. Op haar 7 kleinkinderen was ze maar wat trots, oppassen of logeren het mocht altijd.
Dat Jan overleed in 2002 was een hele klap. Zijn beslissing om uit het leven te stappen kon ze niet begrijpen en was daar in het begin erg boos over. Maar ze pakte de draad weer op. Een vrouw met een enorm doorzettingsvermogen, wat een groot voordeel was tijdens haar revalidatie na een hersenbloeding. Ze verhuisde naar het Sint Jozefpark waar ze aan alle activiteiten meedeed en enorme waardering had voor de vrijwilligsters. Haar gezondheid ging achteruit en haar lichaam kwam in een neerwaartse spiraal terecht. Bewust heeft ze de ziekenzalving ontvangen, een waardevol moment. Op 11 oktober is zij uiteindelijk rustig heengegaan.

Jan Kaandorp voor vele mensen beter bekend al Bil was een man die heel veel gaf.
Hij stond altijd voor iedereen klaar, klussen was zijn lust en zijn leven en bij vele mensen verzorgde hij de tuin.
Hij was ook een natuur mens, de natuur was zijn leven, wat ook zo mooi als symbool voor op de kaart stond.
Maar boven zijn liefde voor alles en iedereen stond zijn gezin, hij was stapelgek van zijn kleinkinderen.
Zijn leven is niet altijd gemakkelijk geweest, het is met ups en downs verlopen.
Na een kort ziekbed is Jan op 2 november vrij snel van ons heengegaan.

Maandag 24 november werd het dorp opgeschrikt door het trieste nieuws dat Brian Clever, op 24 jarige leeftijd op die morgen een einde aan zijn leven had gemaakt.
Toen de politie aan de deur kwam bij zijn moeder, wist ze het al, voordat zijn naam genoemd werd. Het is Brian.
Brian, de jongen met idealen, die advocaat wilde worden, een huis voor zijn vader zou kopen. Een grote fan van Ajax en Real Madrid. Maar hij was ook een binnenvetter, weinig sociale contacten, probeerde alles zelf op te lossen, geen werk, uitzichtloos….. en het uitzichtloze heeft hij op deze manier, alleen zelf opgelost. De dood van Brian heeft veel pijn en grote vragen opgeroepen . Het antwoord daarop zullen we nooit weten. We vertrouwen erop dat over zijn lijden heen Brian is overgegaan, naar het licht.

Bastiaan Beljaards was geboren en getogen in Haarlem. Hij kon erg goed leren en studeerde in de avonduren voor het slagersvak waarna hij zich later liet opleiden tot keurmeester. Bastiaan trouwde met Jeanne en ze kregen 4 dochters. Hij was dol op zijn twee Ierse Wolfshonden, kweekte kanaries en kon heerlijk koken en worsten maken. Gastvrijheid stond hoog in zijn vaandel; voor onverwachte bezoekers was er altijd een plekje aan tafel. Vakantieland was Ierland, de natuur, de rust en de gemoedelijkheid trokken hem erg. In latere jaren is het gezin daar ook naar toe verhuisd. Met het ouder worden besloten Bastiaan en Jeanne naar Nederland terug te komen: naar Friesland voor de rust en ruimte. Wegens gezondheid redenen van zijn vrouw verhuisden ze naar Tuitjenhorn waar zijn vrouw is overleden. Dit viel hem zwaar en hij kwam nooit echt over het gemis heen. Helaas en totaal onverwacht is Bastiaan op 7 december 2014 overleden.
Johanna Theodora, Jo Veldboer-Beers heeft vele jaren gewoond aan de dorpsstraat in Tuitjenhorn. Met Theo kreeg ze 4 kinderen en starten in 1960 een onderneming. Theo zorgde voor het koelhuis en Jo voor de administratie. Daarnaast was zij ook sociaal heel betrokken, en in vele functies heeft zij zich dienstbaar gemaakt,
In hun vrije tijd maakten ze reizen onder andere naar familie in Amerika. Van haar kleinkinderen heeft ze volop genoten, oppassen, spelletjes doen en logeren. Jo was een mensen mens, altijd stond de koffie klaar.
Helaas liet haar gezondheid haar in de steek, en ging ze wonen in het sint jozefpark. De laatste maanden van haar leven heeft ze genoten van de mensen die haar het meeste lief waren. Zij maakte deze zware periode tot een heel bijzonder en waardevol afscheid. Op 30 december is Jo Veldboer in de vroege morgen van ons heengegaan.

Margaretha Maria Lighthart-Schotten
Een zorgzame vrouw, die bloid en groos op der joos en de kleinkinderen was en met alles wat ze had en deed. Een álles kunner die niet moe te krijgen was. Een duizendpoot die breed geïnteresseerd was. Een sterke vrouw van lichaam en geest die je nooit hoorde klagen en zoals de kleinkinderen hun oma herinneren: een lieve oma die nooit boos was en als ze dan toch een keertje boos was dan voelde je dat wel even zachtjes aan je arm.
De tekst: “Ik wil zo graag goed wezen, maar ik gooi alles door elkaar” wat boven de rouwcirculaire stond zegt genoeg over de laatste periode Ze wílde wel, maar het gíng niet meer zoals ze het altijd had gedaan. Helaas hebben Jan en Gretha niet samen kunnen genieten van hun nieuwe appartement aan de Zon. Op oudejaar avond is Gretha overleden.

Niek Tijm overleed op 6 januari op 82 jarige leeftijd. Niek was tuinder maar zijn grote passie was zijn veehouderij met kippen en paarden. Paarden was zijn grootste sport en hobby. Zijn vrouw Hanny overleed na een ziekbed al op 44 jarige leeftijd. Hij stond er dus al snel alleen voor om zijn 4 kinderen groot te brengen. Na vele jaren ontmoete hij Tiny waar hij in Nieuwe Niedorp een nieuwe leven mee wist op te bouwen. Tiny kreeg helaas op 50 jarige leeftijd vervroegd dementie, wat zich openbaarde in een ziekbed. Het verdriet herhaalde zich weer. Niek verhuisde weer naar Tuitjenhorn naar het Sint Jozefpark waar hij het enorm naar zijn zin had. Na een kort maar heftig ziekbed is Niek 2 dagen voor zijn 83ste verjaardag vredig in geslapen.

Ruud den Das
Na een lang ziekbed heeft Ruud de strijd toch op moeten geven. Zijn lichaam was eigenlijk al lang op, maar zijn geest wilde het nog niet opgeven. Met een bewonderenswaardige kracht heeft hij het doorstaan, met vele ups en downs. Mooi waren de dingen die hij nog mee mocht maken, hun 40 jarig huwelijk in december, wat een mooie, intieme en ook emotionele dag werd, de volgende dag de geboorte van de 4de kleinzoon Dex, de kerst en oud- op nieuw. Een voorbeeldige zieke, dankbaar voor alle hulp die hij kreeg, vooral van Afra die hem tot het eind aan toe met zoveel liefde verzorgd heeft. Maar ook Maaike en Carlijn en zoveel anderen die veel voor Ruud en Afra gedaan hebben. Altijd blij als je op bezoek kwam, hoeveel pijn hij ook had. En Dax de hond, Ruud en Dax een mooi stel.

Maria van der Vliet – Janssen is geboren in Katwijk. Ze groeide op in petten en verhuisde in de oorlogsjaren naar Burgerbrug. Ze trouwde in 1948 en kregen samen 8 kinderen. Haar man had naast zijn werk als postbode ook een veehandel. Wegens uitbreiding kochten ze in Stroet een groter huis met wat land waar het altijd een ware inloop was en de koffie altijd klaar stond. Later zijn ze overgestapt op het houden van kippen en ze stond al snel bekend als het “eierenvrouwtje”. Door het overlijden van haar man werd het huis voor haar te groot en verhuisde ze naar St. Maarten. Dat was vreemd voor haar, ze miste de aanloop zoals die er vroeger was. Haar gezondheid ging achteruit en in goed overleg is ze naar Tuitjenhorn gekomen in het St. Jozefpark. Vlak voor kerst brak ze haar heup en ondanks de operatie en de opvang voor een goed herstel is ze op 15 januari opeens van ons heen gegaan.

Cor Hoogeboom verloor al op 11 jarige leeftijd zijn vader. Zijn moeder moest samen met het gezin het tuindersbedrijf verder runnen waardoor Cor niet kon studeren waar hij altijd spijt van heeft gehad. Uiteindelijk kwam Cor toch goed terecht, hij trouwde, kreeg 4 kinderen en ging werken bij bouwbedrijf de Nijs. Naast zijn werk heeft hij vele jaren als hobby kool verbouwd, hield de tuin van de Kerk en het St. Jozefpark bij en heeft tot zijn 77ste gevolleybald. Zijn liefde en zorg voor zijn vrouw Riet was groot, helaas is zij na een langziekbed veel te vroeg overleden. Cor moest alleen verder, heeft nog mooie reizen gemaakt, genoot van zijn kleinkinderen en had een grote steun aan zijn naaste omgeving. Hij kreeg 2x een hartinfarct en ontsnapte ternauwernood aan de dood. Helaas werd een longtumor hem fataal. Vol vertrouwen keek hij uit naar het weerzien met zijn vrouw.
Zijn strijd is gestreden en hij heeft de rust gevonden.

Marga Karsten
De slechtste film ooit, met jou in de hoofdrol. Zo omschreven de dochters van Marga Karsten de laatste periode van het leven samen met hun moeder. Een dappere, sterke en stoere vrouw die haar verdriet niet wilde laten zien maar in haar ogen zagen zij haar grote verdriet. Naast moeder was ze voor de meiden ook een vriendin. Shoppen, de kroeg in en lekker weekendjes weg, geen zee was Marg te hoog. Voor de kleinkinderen was zij een fantastische Omi. Alles deed ze voor ze, van halen en brengen tot aan lekker winkelen.
Marg vond het heel belangrijk om er mooi en verzorgd uit te zien. Niet alleen haar kleding maar ook met haar mooie brillen vormde ze haar eigen persoonlijkheid.
De laatste weken waren slopend voor haar met veel pijn en verdriet. Zingend namen de meiden afscheid van hun moeder en met hun handen voelde zij haar laatste hartslag en zagen nog een traan in haar ogen.

Martien Pronk groeide als kind op in ’t Zand. Op de ambachtsschool leerde hij voor metselaar waar hij uitbloeide tot 1 van de beste leerlingen van Nederland. De verdiende zilveren troffel was het bewijs. In zijn diensttijd haalde hij de groene baret. Hij trouwde met Tiny Baas en ze kregen 3 kinderen, alle ingrediënten voor een mooie oude dag. Maar helaas ging het mis, hij kreeg ernstige problemen met zijn hart. Martien was een man die kind kon zijn met de kinderen en een jongen met de jongens. Een sportief mens, een man die ook beslist niet altijd gemakkelijk was, maar die voor de mensen die hij liefhad alles, maar dan ook alles over had. Martien is gestorven op 10 mei, er is uit een mooi plantsoen een geweldige boom verdwenen en op die plaats zal niets meer groeien.


Nel Buter-Blokdijk is opgegroeid in een groot gezin van 14 kinderen. Ze genoot van een onbezorgde jeugd tot de oorlog aanbrak. Het enige positieve van die tijd is dat ze verkering kreeg met Henk Buter en in 1950 met elkaar trouwden.
Samen kregen ze 9 kinderen die werden opgevoed in een zeer gastvrij gezin. Een sterke vrouw, sport en voetbal mindend, dol op feesten en de familieweekends. Nel was ook een sociaal steunpunt. Mensen die haar dierbaar waren konden met hun problemen altijd bij haar terecht
Het was een fantastische oma voor de klein en achterkleinkinderen. Zonder uitzondering was ze trots op hen – en de kleinkinderen waren dol op haar. Ze begon te kwakkelen met haar gezondheid, maar sterk en gelovig zoals ze was –- had ze het volste vertrouwen in de goede afloop.
Ze voerde een respectvolle maar oneerlijke strijd en eindelijk sliep Nel op 15 juni te midden van de kinderen vredig in.

Josef Voss herinneren vele mensen zich nog als de installateur die samen met meester Blommaart de ondergelopen kelder van de school bekeek en dat verhielp. Of zijn werk aan de douches van sportzaal de Groet, die werden na tientallen jaren nog geprezen in de krant. Veel mensen herinneren zich hem ook als piloot van het vliegtuigje dat laag over het voetbalveld vloog om de sleutel te droppen bij de opening van de nieuwe kantine. Net als dat hij met een sleep achter zijn vliegtuig rond vloog toen hij trots verkondigde dat hij opa was geworden. Zijn familie herinneren hem vooral als een lieve man, een trotse vader en zo mogelijk een nog trotsere opa. Ze missen hem maar zullen altijd het gevoel hebben dat hij met ze mee kijkt, net zoals hij altijd heeft gedaan.

Johanna van der Vliet-Blokker groeide op in de crisisperiode rond 1930. Hard werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, in de huishouding of op het land. Maar klagen deed ze nooit, integendeel. Ze naaide zelf haar kleding en bakte op feestdagen een taart om de dagelijkse armoe te doorbreken. Na de crisis brak de 2de Wereldoorlog uit. Het geweld hiervan is haar goeddeels bespaard gebleven, maar de armoe en de schaarste zeker niet. Ze trouwde en een stokoude verwaarloosde boerderij in de onbewoonde polder Koetenburg was hun eerste nestje. Ze kregen 3 kinderen maar het lot bleef haar niet bespaard. De gezondheid van haar man liet te wensen over, haar derde zoon benam zich rond zijn 20ste van het leven, maar nooit klaagde ze maar had altijd aandacht voor haar gezin. Haar katholieke geloof heeft haar de steun en de hoop gegeven om iedere dag weer opnieuw de liefdevolle en zorgzame moeder te zijn voor haar kinderen.

Piet Boerdijk een man die in 1 woord te omschrijven is en dat is grandioos. Alles wat hij zag, voelde en deed, wás en vónd hij Grandioos. Voor zijn 4 meiden was hij een grandioze vader. Hij haalde ze van school, bracht ze overal heen waar ze maar wilden, plakte de fietsband, maakte de brommers oftewel hij was er altijd voor ze. Voor zijn kleinkinderen nam hij alle tijd. Hij was zorgzaam naar eenzame mensen, was heel sociaal en had een groot hart voor deze mensen om hem heen. Hij had vele hobby’s zoals vissen en het verzamelen van munten. Was voorzitter van de biljartclub, actief als Ehbo-er bij de hoogovens, 60 jaar lid van de FNV bond en begeleider van een voetbalelftal bij Hollandia T. Zijn kaarsje brandde langzaam op hoewel hij zelf nog zo graag wilde. Op 8 oktober is Piet rustig ingeslapen.

2014

Sybilla Elisabeth Maria van Brederode Greweldinger
Weduwe van Hubert Wilhelm van Brederode. Geboren in Rotterdam op 8 maart 1923, overleden op 15 maart 2014 te Tuitjenhorn. Moeder , oma en overgroot oma.
Haar eerste 4 levensjaren woonde ze op een schip. De Ulo heeft ze op kostschool in Culemborg gevolgd waar ze een hele fijne tijd heeft gehad. Vervolgens Schroevers
Uiteindelijk kreeg zij verkering met Wim, de broer van haar vriendin. Wim is in de oorlog ondergedoken in Tuitjenhorn en kreeg hier werk. Ze trouwden en haar wens werd vervuld, ze kregen 7 kinderen.Ze bleef wel een beetje stads en vond het af en toe best wel moeilijk kon ook niet even naar Rotterdam. Ze was erg blij met haar rijbewijs.
Ook vakantie en dagjes weg waren erg belangrijk en heeft ze enorm van genoten met vrienden kennissen en familie, ook onze weekendjes weg met de kinderen en kleinkinderen waren een groot succes.
De laatste dagen waren heel bijzonder ze heeft heel bewust van iedereen afscheid genomen. Ze had voor ieder een persoonlijke wens of gedachte.De laatste tijd was ze erg moe en wilde heel graag naar haar Wim toe. Het is goed zo.

Geertruida Johanna Wallroth-Mulder
Weduwe van Wim Wallroth. Geboren op 12 september 1927, overleden op 22 mei 2014. Zorgzame moeder oma en overgrootoma. Ik laat degenen achter die ik liefheb. Om terug te gaan naar degene die ik liefhad
Een sterke vrouw voor haar man, een goede moeder voor de kinderen, zelf zonder moeder groot gebracht. Alles voor een ander en niets voor zichzelf. Iedereen was altijd welkom. De kinderen deelden haar met de hele wereld. Speelden graag Mens erger je niet met haar. Ze kon ze er niet afgooien. Voor de kleinkinderen een superlieve oma die altijd met ze bezig was, handwerken, erop uit etc.
In Amsterdam heeft ze geholpen bij de welfare. Vanuit Amsterdam is ze meeverhuisd met de kinderen, uiteindelijk toen haar man Wim begon te dementeren gingen ze wonen in het Sint Josefpark. Daar was ze bekend als de vrouw van de stukjes en de liedjes op feestdagen.
In haar laatste weken is ze heerlijk verwend met toetjes en lekkere wijn. Genieten zoals ze andere mensen liet genieten. Zoals in de uitvaartmis is gezegd; Dus oude reus, ga lekker naar je oude steun, maar weet dat we je ontzettend missen.

Petronella Elisabeth Entes,Nellie
Het gaat zoals het gaat, het is zoals het is. En toch zal het nooit meer zijn zoals het was. Het was zoals het ging, maar het ging niet meer zoals het was. Was jij maar niet gegaan,dan ging het wel….
Nellie werd geboren op 24 november 1945 en groeide op in Kalverdijk in een gezin met zeven kinderen, toen haar moeder jong overleed zorgde ze samen met haar zussen voor het huishouden. Op latere leeftijd ging ze werken in de keuken van het Elizabeth-ziekenhuis, daar vonden ze dat ze geknipt was om verpleegster te worden, ze slaagde met vlag en wimpel. Later specialiseerde ze zich tot oncologisch verpleegkundige, dit beroep vervulde zij met grote inzet en toewijding en is zij veel mensen tot steun geweest. Na haar pensionering had ze tijd voor haar hobby`s, de tuin, skieen, bridgen , het caeciliakoor, vrijwilligster bij het hystorisch museum.
Toen ze nog werkte ging ze als verpleegkundige mee met vakantiereizen van de Zonnebloem , later werd ze secretaresse van de Zonnebloemafdeling Tuitjenhorn waarbij ze oudere mensen bezocht.. Op 25 mei 2014 is ze overleden. Nellie laat een grote leegte achter , ze was overal in geïnteresseerd, vergat geen verjaardag en was erg attent, haar familie was haar heel dierbaar.

Hermanus Poland, Herman
Herman werd geboren 30 mei 1929 te Nieuwe Niedorp, vlakbij het klooster . Het gezin bestond uit 12 kinderen. Herman groeide voorspoedig op en werd boerenknecht. Zo kwam hij als boerenknecht te werk bij een weduwe met 9 kinderen en de vonk sloeg over. Ze trouwden en kregen er nog twee kinderen bij. Een dochter en een zoon. Samen werkten ze op hun gemengde bedrijf, koeien en wat tuinbouw. Gelukkig met elkaar. Het stel verhuisde naar ’t Veld en uiteindelijk omdat ze zorg nodig hadden naar het Sint Josefpark te Tuitjenhorn. Hij was heel dankbaar voor de liefdevolle zorg die hij daar ontving van de zusters.

Herman, een man met een ruwe bolster en een pit. De kleinkinderen kwamen, Herman was een lieve opa, was gek op zijn kleinkinderen, altijd even bellen,al was het het buitenland, vragen hoe het ging. Nooit lelijk doen over een ander.
Herman is overleden na een kortziekbed op 18 juli 2014 te Tuitjenhorn

Jacobus Maria Schilder. Jaap
Ik ben niet bang voor de dood, maar ik had nog wel wat langer willen leven.
Na voorzien te zijn van het HeiligSacrament der zieken is vredig ingeslapen mijn lieve man, onze zorgzame vader en opa op 9 augustus 2014.
Jaap is geboren op 29 januari 1936 te Tuitjenhorn als 7e kind in een gezin van 10 kinderen.Als klein jochie kwam hij al hier in de kerk omdat zijn vader hier koster was. Op 14 jarige leeftijd ging hij werken .Toen hij bij Dekker werkte ontmoete hij Riny, de dochter van de baas. In 1962 trouwden ze en gingen wonen aan de Koorndijk daar werden hun 3 kinderen geboren.3 jaar later ging hij werken bij het ECN in Petten, eerst als postbezorger en later als reprograaf in de donkere kamer. Ze verhuisden naar de Sportlaan, waar hij altijd in de weer was , zijn tuin zag er tot in de puntjes verzorgd uit, en hij had de mooiste fuchsia`s. Hij was de koning te rijk toen zijn eerste kleinkind kwam, hij was er niet weg te slaan, totaal kreeg hij 9 kleinkinderen. Jaap is ook jaren lid geweest van fanfare Hildegardis.
Samen met Dark vormden ze het kostersduo. Hij kon de kerk als zijn broekzak, vorig jaar liep hij nog over de balken tussen de gewelven. Jaap heeft heel veel voor de parochie betekend. Betrouwbaar, zorgzaam, een dolletje, twee benen op de grond..
Nadat Jaap uit een boom was gevallen, en niet helemaal meer de oude werd zijn ze verhuisd naar een appartement in het Jozefpark, dat was wel wennen maar toen hij ziek werd was het wel heel fijn. Zo kon hij thuisblijven tot het einde met goede verzorging van de meiden van Samen en zijn Riny.

Sandra Dekker- Oudeman
Sandra werd geboren als 5e kind in het gezin in Heerhugowaard.
Ze bleef de jongste lieveling, ze groeide voorspoedig op en had veel vriendinnen.
Een vriendin heeft ze nog steeds uit die tijd overgehouden.
Na de lagere school ging ze naar de LEAO in Alkmaar.
Daarna ging ze werken bij de ABN-AMRO in Alkmaar, daar heeft ze 16 jaar gewerkt.
Ondertussen had ze haar grote liefde Jack Dekker gevonden. Ze gingen samenwonen in Tuitjenhorn achter de kroeg, later werd er een woning gebouwd aan de Zeelt en trouwde ze, ze kregen 2 zoons.
Samen zijn ze later hun bedrijf begonnen, een bouwkundig adviesbureau.
Hier was Sandra de spil op kantoor, heerlijk vond ze dat.
Haar grootste hobby was winkelen, met haar vriendin of zussen een dagje erop uit.
Ze ging ook graag op zonvakantie, laatst in juli nog met het hele gezin naar Valencia.
Sandra hield erg van mensen om haar heen, dat is wel gebleken uit haar ziek zijn, zoveel mensen die aan haar dachten, een kaartje stuurde en hulp boden , op welke manier dan ook.
Dit maakte mogelijk dat ze haar ziekte kon dragen. Tot ze op 18 augustus besloot zo niet meer verder te willen lijden.
Haar keuze werd gerespecteerd, wat was ze een kanjer.

Cornelis Broersen Kees
Denk aan mij voor dit begon
Toen ik alles nog kon In memoriam Kees Broersen
Kees is geboren op het Laantje als 4e kind en eerste zoon, en daardoor extra gewenst.
Zijn vader had een tuinderij en daarom werd Kees vroeg van school gehaald om te helpen .
Zijn vader overleed onverwachts toen Kees 18 was en zo werd hij kostwinner voor het gezin.
Hier kreeg hij veel verantwoording voor het gezin mee maar hard werken op de tuinderij was zijn lust en zijn leven.
Hij hield ook erg van de gezelligheid, aan aandacht van vrouwelijk schoon had hij geen gebrek. Op de Kalverdijker kermis ontmoette hij Jaantje en dat bleek een blijvertje.
Daar de tuinderij geen winst maakte ging hij noodgedwongen werken als grondwerker.
En bouwde samen met z’n broer, aan zijn eigen huis.
Op z’n 32e verjaardag werd zijn dochter werd geboren, later volgde nog 2 zoons.
Naast zijn werk werd elk vrij uurtje besteed aan zijn tuinderij samen met zn broer.
Tot z’n grote verdriet overleed Ron, dit heeft een blijvend litteken achtergelaten.
Grote vreugde gaf weer de geboorte van zijn kleinkinderen, 6 in totaal.
In1991 kreeg Kees een zwaar herseninfarct, hij moest alles opnieuw leren.
Ze verhuisde naar de Rietkraag waar Jaan de zorg op zich nam
Toen de zorg teveel werd verhuisde ze naar het St., Jozefpark waar hij een goede verzorging kreeg van de meiden daar.
Zo is de laatste periode van zijn leven toch waardevol geweest, rust zacht, je bent nu bij Ron.

  2013

Voor Frits Tiebie, die geboren is op 28 december 1930 op Kerkbuurt.
en als 8 jarig jongetje verhuisde naar Kalverdijk.
Na de lagere school moest hij van z ’n ouders naar de avondschool, maar van leren wilde hij niets weten. Hij begon te werken bij garage Nieuwenhuizen. Vanaf die tijd noemde iedereen hem Frits. Hij trouwde met Dini en ze kregen samen 3 kinderen. Met zijn werk als vertegenwoordiger bij Mol en Blom en ’s avonds sleutelen bij de boeren in de schuur kon hij zijn gezin onderhouden.
Hij hield van de gezellige familiedagen, de woonkamer blauw van de rook, muziek maken op de accordeon of orgel. De tijd dat zijn vrouw Dini ziek werd zorgde Frits dag en nacht voor haar, tot haar overlijden toe. Vaak ging hij daarna naar het kerkhof en daar ontmoete hij Aat. 2½ Jaar hadden ze samen een mooie tijd maar helaas moest hij ook van haar afscheid nemen. Daarna ontmoette hij Lenie waar Frits gezellig mee kon fietsen en lekker kon kletsen. Frits was trots op alle kleinkinderen, lekker voor de gek houden, dat familietrekje, dat kon hij niet laten. Samen met Lenie heeft hij ruim 10 mooie jaren gehad. Maar zijn gezondheid ging achteruit en op 4 november is hij op bijna 82 jarige leeftijd overleden.

Voor Antonius Cornelis Driesse geboren op 10 juli 1925 in Ooltgensplaat. Hij groeide op in de Wieringermeer en Petten en trouwde op 26 jarige leeftijd met Laura Stoop. Ze kregen samen een groot gezin, 7 dochters en 3 zonen. Toon was waarschijnlijk 1 van de eerste geëmancipeerde mannen. Naast zijn werk bij de verkaveling, papierfabriek van Gelder en als laatste de Smith’s Chips wist hij thuis ook van aanpakken. Wassen, strijken of de kinderen in bad doen, hij deed het allemaal. Zijn grote hobby’s waren zijn volière en vissen en het volgen van echt alle sporten op tv.
Door de jaren heen werd het gezin Driesse uitgebreid met 30 kleinkinderen en 13 achterkleinkinderen. Toon had voor iedereen interesse en was een lieve, grappige en stoere opa. En ondanks dat zijn gezondheid de laatste 8 jaar achteruit ging klaagde hij nooit en bleef vrolijk. Maar toch brandde zijn kaarsje langzaam op en 19 november is hij, op 87 jarige leeftijd, in het bijzijn van zijn kinderen voor altijd ingeslapen.


Voor Cornelis Gerardus Entes, geboren op 18 augustus 1927 in Kalverdijk. Oudste zoon van een gezin met 13 kinderen. Op zijn 13e stopte hij met school en ging hij werken bij zijn ooms op een tuindersbedrijf. Na de verkaveling is hij werkzaam geweest bij de ringpolder.
In 1958 trouwde hij met Stien Ligthart en ze betrokken een mooie vrijstaande woning in Dirkshorn . Daar kregen ze 2 kinderen en naderhand kwamen daar nog zeven kleinkinderen bij.
Cor’s leven bestond uit werken, fluitend naar de plantsoenendienst en daarna nog even aan het werk op de tuinderij. Zondag was het rustdag en ging Cor naar de kerk. Op zijn 70ste verhuisde ze naar een seniorenwoning in Tuitjenhorn. Door de ziekte van Parkinson ging zijn gezondheid langzaam achteruit. Het afgelopen jaar heeft hij nog zijn 85ste verjaardag gevierd en hun 55 jarig huwelijk. Mei 2012 liet zijn gezondheid het niet meer toe om thuis te blijven wonen en is hij naar Magnushof gebracht waar hij op 8 februari rustig is ingeslapen.

Voor Maria Anna Kruijer – Duineveld , geboren op 13 juni 1935 te Tuitjenhorn.
Ze ontmoette Simon Kruijer en na de huwelijksinzegening ging het paar wonen in Koedijk. Want daar konden ze land krijgen om hun toekomst op te bouwen. Het huwelijk werd gezegend met 7 zonen en moeder was de centrale figuur van het gezin.
Maar dat was Marie ook voor de klanten, want aan huis werden de producten van het land verkocht.
Marie had gastvrijheid hoog in haar vaandel staan.
Na het overlijden van Simon ging haar gezondheid ook langzaam achteruit en is in goed overleg besloten dat zij werd opgenomen in zorgcentrum Alkmaar – Noord. Daar heeft Marie een goede tijd gehad en is daar na een verblijf van anderhalf jaar op 31 maart op 77 jarige leeftijd toch nog onverwacht overleden.

Voor Petrus Johannes Bleeker, geboren op 25 juli 1927. Piet is na school, op z’n 15e bij zijn vader gaan werken totdat hij in dienst moest naar Indië. Daar ontmoete hij zijn latere dienstmaat Harry Ruhe, de broer van zijn vriendin, waar hij 4 jaar verkering mee had. Ze trouwden en gingen wonen in Dirkshorn waar ze 4 kinderen kregen. Hij startte hier zijn eigen bedrijf, hij was een harde werker, het bouwen was zijn lust en zijn leven. Hij was maar wat trots dat Gerard in het bedrijf kwam en het voortzette.
Piet was trots op zijn kleinkinderen en gek van voetbal. Na het overlijden van zijn vrouw verhuisde hij naar Spanje, daar was het heerlijk voor hem. Het was een kleurrijk man en behulpzaam en lieve opa die op 24 april op 85 jarige leeftijd van ons is heengegaan.

Voor Gerardus Antonius Luyckx geboren op 26 januari 1937. Getrouwd met Bep Spaans en vader van 3 dochters.
Zijn dochters vertelden een paar aspecten die Ge typeren als de mens en vader die hij was: eenvoudig, zorgzaam, dankbaar en vol vertrouwen.
Hij hield van de gewone dingen. Op de fiets naar zijn werk in Schagerbrug, een wandeling langs het strand op een zondagmiddag en niet te vergeten álle sportwedstrijden op tv. Als opa vaak oppassen op de kleinkinderen, wandelen op de geluidswal, voetballen en kaartspelletjes: hij genoot ervan.
Hij omschreef zichzelf als heel gewoon en eenvoudig, maar wat was hij bijzonder voor zijn kinderen. Hij kon genieten van kleine dingen en was dankbaar voor alles wat hij had. Zijn gezin was zijn alles.
Hij vond vertrouwen in het geloof en gaf dit ook zijn kinderen mee. Hij is voor zijn kinderen een prachtig voorbeeld geweest van hoe je op een mooie, positieve manier in het leven kunt staan. Op 25 april is hij op 76 jarige leeftijd helaas van hen heengegaan.


Voor Jopie Broersen-v. d. Berg, geboren op 12 april 1923 te Warmenhuizen. Oudste dochter van Jan en IJda van den Berg in een gezin met 5 broers en 2 zussen. Een pittige tante die goed kon leren en huilend van school af ging omdat ze geld moest gaan verdienen voor het grote gezin.
Op haar 18e ontmoette ze haar Joop, samen kregen ze 8 kinderen, maar helaas moesten ze Carla na 6 weken missen. Met hun zaadhandel Gebroeders Broersen aan de sportlaan kwamen er talloze mensen over de vloer. Koffie drinken, mee eten of logeren was voor haar geen probleem. Ze was inventief, niet bang en inzetbaar op alle fronten. Zo stak ze de handen uit de mouwen voor alle kinderen. Samen hielden ze van reizen. Ze vlogen naar Australië en Nieuw Zeeland om hun familie, kinderen en kleinkinderen te bezoeken. Ook was ze dol op de kleinkinderen, nooit was het haar te druk. Altijd vrolijk, geïnteresseerd en positief, roddelen daar hield ze niet van. Maar haar gezondheid ging steeds meer achteruit, al zat ze nog mooi aan op haar 90e verjaardag op 12 april. Ze had nog een prachtige dag. Kort voor haar dood zei ze tegen de kinderen: “ik ga op reis naar pap, het is goed zo”. Op 25 april is ze rustig ingeslapen.

Voor Johannes Entes geboren op 22 november 1930. Jan kwam uit een gezin van 11 kinderen. Na de lagere school ging hij in de tuinbouw van de Fam.Entes werken. In1962 trouwde hij met Ans Dekker en er werden 4 kinderen geboren 3 zonen en 1 dochter. In 1974 werd een nieuw huis op Kerkbuurt gebouwd, hun grote trots. Hij werkte bij van Gelder papier en in zijn vrije tijd ging hij naar de volkstuin en op vakantie met de kinderen. Een hele toestand eer alles in de auto zat. In 1995 werd Ans ziek, een verdrietige periode. Twee jaar later is ze overleden. Hij werd opa van 5 kleinkinderen waar hij veel plezier aan beleefde. Het huis in Kerkbuurt werd te groot voor Jan dus verhuisde hij in 1999 naar een aanleunwoning in het
St. Jozefpark. Twee jaar terug kwam het moment dat de kinderen hem naar het Magnushof moesten brengen. Dat was heel moeilijk, hij voelde het zelf als opsluiten en probeer dat maar eens uit te leggen. Zijn gezondheid ging snel achteruit en op zaterdag 27 april is hij op 82 jarige leeftijd overleden .

Voor Wilhelmus Gerardus Pancras, geboren op 9 mei 1941. Hij groeide op in het Waarland, in een groot gezin van 8 jongens en 6 meisjes. Na de lagere school volgde hij de tuinbouwschool en werkte een paar dagen per week in de kassen en de bollen. Op z’n 22ste leerde hij zijn vrouw Annie kennen en een paar jaar later, op 19 oktober 1966 trouwden ze en kregen 4 kinderen.
Om voor zijn gezin te zorgen, werkte Wim veel: bij Vloeigas, de Hoogovens, maar ook in zijn vrije tijd kluste hij bij, zodat het gezin op vakantie kon.
Later kwam er een caravan waar ze vele mooie vakanties in beleefd hebben. Maar
hij genoot het meest van zijn 8 kleinkinderen, waar hij o zo trots op was.
Helaas kwam hier dit jaar een einde aan. Eind mei werd Wim opgenomen in het ziekenhuis en kreeg hij het verschrikkelijke nieuws te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Hij wilde graag de laatste tijd zoveel mogelijk thuis zijn en heeft in die periode van veel mensen afscheid kunnen nemen. In de nacht van 24 op 25 juli is hij rustig ingeslapen in bijzijn van zijn vrouw en kinderen. Hij is slechts 72 jaar geworden.

Voor Theo Spaansen, geboren op 5 juli 1948. Hij groeide op in een gezin van 9 kinderen. In zijn ouderlijk huis, midden in Kalverdijk, heeft hij altijd met veel plezier gewoond. Hij hoorde daar en voelde zich “De roikste man van Kalverdoik”. Voor het verenigingsleven zette Theo zich met hart en ziel in zoals, de sjoelclub, Hollandia-T, KBO en de Speelweide. De Alpenblazers, waar hij geluidsman was, hebben hem zelfs aan zijn vrouw Elly gekoppeld.
De handen uit de mouwen steken en niet in problemen maar in oplossingen denken dat deed hij zeker als conciërge in Amsterdam.
Het gezegde “zuks moet je ruim zien” bezigde hij regelmatig en gaf lucht aan problemen. Dat het laatste jaar de gezondheidsproblemen niet meer weggewuifd konden worden bleek wel. Alle behandelingen die mogelijk waren heeft hij ondergaan met een groot optimisme, welke zelfs de artsen hebben verbaasd. De wil was er wel maar de kracht was op. Op 22 augustus is hij overleden, Theo werd 65 jaar.

Voor Siem Wijnker geboren op 16 januari 1930 in ’t Veld.
Siem kwam uit een groot katholiek ondernemend boerengezin met 15 kinderen.
In de tweede oorlog heeft hij de Engelse ziekte opgelopen, kalkgebrek in de botten. Hij is daardoor altijd wat kleiner gebleven dan zijn broers en mocht hierdoor studeren aan de mulo. Als leraar heeft hij later de ILO gestart, een opleiding die jongeren die minder kansen hadden de mogelijk gaf een diploma te halen. Hij trouwde in die periode met Bep Stet en ze kregen 3 kinderen. Siem was een man met een levendige geest en was bescheiden van aard. Hij voer zijn eigen koers en zag het als zijn taak om voor zijn gezin te zorgen.
Hij genoot van gezelligheid en feestjes en het maken van verre reizen. Hij heeft veel gezorgd voor Bep, zij is vaak en lang ziek geweest. Na haar overlijden heeft hij Corry, zijn oude jeugdliefde opnieuw ontmoet. Ze kregen een innige vriendschap wat hem de afgelopen jaren veel geluk bracht.
De laatste 4 maanden waren niet gemakkelijk, zijn gezondheid ging achteruit en de artsen konden niets meer voor hem doen. Omringd door de liefde van zijn kinderen is hij op 18 september overleden, hij werd 83 jaar.

Voor Johanna Petronella Moras-Burger, geboren op 20 september 1917 te Kalverdijk. Bij de geboorte van Joke overleed haar moeder en werd ze `thuisgehaald` door tante Nanda Blankendaal en Ome Gerrit Deneman.
Op 34 jarige leeftijd kreeg ze kennis aan timmerman Jan Moras. Jan had al twee kinderen en samen kregen ze er nog 2 bij. Een gezin met vier kinderen die allemaal even veel liefde van Joke kregen.
Groot was het verdriet toen haar man Jan plotseling overleed, daar stond ze dan. Alleen voor het gezin en het timmerbedrijf. De zaak moest doorgaan en dat is gelukt. De kinderen verlieten het huis, trouwden en kregen kinderen en kleinkinderen waar ze dol op was.
Veel te jong heeft ze afscheid moeten nemen van drie van haar kinderen. Haar diepe geloof heeft haar zeker die steun gegeven die zij zo hard nodig had.
Er waren gelukkig ook mooie momenten zoals op vakantie gaan en lekker fietsen of een potje kaarten. Later is ze in St. Jozefoord gaan wonen, verhuizen was een hele stap maar ze was blij daar te wonen. Geleidelijk aan kwam er verval van lichamelijke en geestelijke krachten. Ze kreeg een kamer in Magnushof, waar ze liefdevol verzorgd is. Vlak na haar 96e verjaardag is ze in de nacht van 2 op 3 oktober overleden, in het volste vertrouwen herenigd te zijn met zo vele die haar lief waren.

Voor Jaap Blokdijk geboren op 29 september 1929 in Tuitjenhorn. Het 6e kind uit een groot gezin van 14. Hij volgde de tuinbouwschool en trouwde op 2 maart 1957 met Nel Blokdijk en kregen gaandeweg 5 kinderen.
Hij moest hard werken om zijn eigen bedrijf met bloembollen, kool en natuurlijk de koetjes en schapen draaiend te houden.
Ook ontstond er interesse voor de politiek. Als CDA raadslid groeide hij door tot wethouder voor een periode van 4x4 jaar. Hij werd voorzitter van de Rabobank en secretaris bij het schoolbestuur. Vele uren heeft hij zich hard gemaakt voor zijn club Hollandia T. Hij heeft veel betekend voor de gemeenschap in Tuitjenhorn.
Zijn grootste hobby waren zijn beesten en als trotse vader stak hij de handen uit de mouwen als zijn kinderen het ouderlijk huis gingen verlaten. Zo heeft hij ook Rick geholpen met het opstarten van zijn hoveniersbedrijf. Helaas openbaarde zich de ziekte van Alzheimer waardoor zijn wereldje steeds kleiner werd en hij tot het laatst liefdevol verzorgd werd in Magnushof. Stukje bij beetje ging het minder en uiteindelijk is Jaap op 25 oktober rustig ingeslapen, hij werd 84 jaar.

Cor Schilder 

Cor werd geboren op 3 febr. 1935 te Tuitjenhorn. Als kind maakte hij de oorlog mee, wat de nodige indrukken bij Cor heeft achtergelaten.
In 1960 leerde hij Truus kennen, samen kregen zij twee kinderen en later vier kleinkinderen.
Cor hield wel van een gekkigheidje. Had het niet zo op doctoren.
Op 57 jarige leeftijd moest Cor stoppen met werken maar was geen man om stil te zitten.
Zo had hij meer tijd voor zijn geliefde club Hollandia T. Waarvan hij vanaf 1962 vrijwilliger was. Hij was een vrijwilliger in hart en nieren.
Voor het vele werk is hij geridderd in de orde van Oranje Nassau waar Cor heel trots op was.
Hij kreeg gezondheidsklachten en na een jaar kwamen ze er achter dat hij ongeneselijk ziek was, wat hem de uitspraak ontlokte van;” een stelletje knoeiers”. Op 5 december is Cor thuis rustig overleden.


Nanda Timmer
Op 13 december is Nanda Timmer van ons heengegaan. De meeste van ons kennen haar beter als Nanda van Pastoor. Zij kwam uit een gezin van negen kinderen.
Op de rouwcirculaire stond “ niet zeuren maar doorgaan”
Zij volgde een opleiding voor kraamverzorgster in Alkmaar.
Heel veel baby’s heeft zij verzorgd ook hier in Tuitjenhorn. Na haar werk is Nanda op de pastorie hier in Tuitjenhorn komen wonen waar haar broer Jan pastoor was.
Toen haar broer stopte met zijn werk zijn ze verhuisd, ieder in een eigen aanleunwoning op het Sint Jozefpark. Zo bleef ze zorgen voor haar broer tot hij in 2000 overleed.
Zij ging vaak met haar auto op pad, tot zij zeven jaar geleden een hersenbloeding kreeg.
Nanda schikte zich in haar lot, al had zij het er heel moeilijk mee. Nanda , dank je wel rust zacht.

Henk Blokdijk 
Henk is geboren als oudste zoon van de fam. Blokdijk aan het laantje in Tuitjenhorn.
Het gezin werd groot dus moest hij al jong meehelpen.
In zijn vrije tijd deed hij aan voetbal en speelde bij de fanfare.
In 1943 ontmoette hij zijn vrouw Liesbeth, ze trouwden en Henk begon zijn tuindersbedrijf.
Samen kregen zij vier kinderen. Het grote verdriet dat je als ouder kunt mee maken is het verliezen van een kind. Henk verloor zijn enige zoon Jacob, samen gingen ze door.
Hij zette zich graag in voor de gemeenschap, fanfare, Oranje comité, koster van de kerk , graag gedaan enz. Henk is geridderd in de orde van Oranje Nassau en de pauselijke onderscheiding “Bene Merenti”.
Hij was trots op zijn kinderen, klein en achterkleinkinderen. Op 91 jarige leeftijd is hij rustig overleden. Henk rust zacht.

Toos Karsten- Wit 
Toos is geboren als jongste dochter in het gezin Wit. Op de boerderij in het Veld alwaar ze volop speelde met vriendinnen. Ze kreeg vriendschap met Henk Karsten uit Kalverdijk. In 1962 trouwden zij en gingen in Kalverdijk wonen. Met het bedrijf ging het goed maar ze moesten erg lang wachten op de komst van dochter Ellen en zoon Peter. Toos was een zorgende en altijd aanwezige moeder. Toos stond altijd voor iedereen klaar. Zij was de rechterhand van de pastoors Wijnker en Timmer, was leken voorganger, verzorgde Avondwaken, lid van het Parochie bestuur, vrijwilligster bij het st Josefoord. Voor dit alles ontving zij de pauselijke onderscheiding “Bene Menti” en werd ze geridderd in de orde van Oranje Nassau.
Groot was de vreugde toen ze werden verblijd met de geboorte van de twee kleinzonen.
Helaas openbaarde de kanker zich opnieuw en is zij op 23 december overleden. Een bijzondere , warme en creatieve vrouw is van ons heengegaan.
Toos rust zacht

Koos Engel
Een gewone zaterdag 21 januari 2012 toch zal die datum voortaan in ons dorp verbonden blijven met een vreselijk drama.
Zinloos geweld je leest er over in de krant en ziet het op de televisie, stille tochten je kijkt er naar en denkt wat erg maar gelukkig gebeurt zo iets niet in Tuitjenhorn.
Wel dus in ons gemoedelijke dorp werden wij hard wakker geschud, Koos de uitbater van Los Amiquitos is het slachtoffer geworden van zinloos geweld,neer gestoken zomaar omdat hij een ruzie wilde sussen.
Het idee dat er mensen zijn die gaan stappen met een mes op zak.
Met wat voor gedachten gaat zo iemand op stap vraag je je af.
Koos is aan zijn verwondingen overleden.
Dat Koos gezien was bij de Tuitjenhornse gemeenschap kwam wel tot uiting bij de vele bloemen en kaarsen die voor het cafe lagen.
Dat moet een grote steun zijn geweest voor zijn vriendin, de kinderen, moeder en andere familie, maar dat maakt het verlies er niet minder om. Koos rust zacht.

Ans Duin-Kleef
Ans is geboren in Alkmaar en heeft haar jeugd doorgebracht in Schagen.
Ze leerde Nick Duin kennen en in 1957 trouwden zij en gingen wonen in het ouderlijk huis van Nick aan de Dorpsstraat.
Drie kinderen werden er geboren en met een bedrijf, aannemersbedrijf aan huis was het een druk bestaan.
Er kwamen veel klanten aan huis en de deur stond altijd open, want de klant was koning.
Om het rustiger aan te doen verhuisden zij naar de Bogaertsstraat.
Helaas kreeg Ans reuma en werd beperkt in al haar doen en laten. Iedere dag je oefeningen doen, nooit hoorde je haar klagen.
In1999 overleed Nick haar steun en toe verlaat. Samen met haar dochter pakte ze de draad weer op en zijn ze nog vaak op vakantie geweest.
Maar in2011 kreeg Ans een hersenbloeding en raakte aan één kant verlamd maar ondanks alles bleef ze geïnteresseerd in iedereen om haar heen.
De kinderen hebben haar naar huis gehaald om voor haar te zorgen maar helaas na een week is Ans overleden.

Thea Blom
Op 9 maart is rustig ingeslapen Thea Blom
Dochter, zus, schoonzus en tante.
Thea was het 6e kindje van de familie Theo Blom en ernstig gehandicapt
Op 13 jarige leeftijd verhuisde Thea naar Noorderhaven, waar ze elke week werd bezocht door vader en moeder. De laatste jaren door haar moeder en een van de kinderen die meeging.
Wekelijks gingen ze dan een vast rondje om bij Noorderhaven ,waarna een bezoek aan het Tij met koffie en wat lekkers op het programma stond.
Aan het eind van haar leven werd Thea ziek en langzamerhand ging haar kaarsje uit.
Op vrijdag 9 maart omstreeks 11 uur is Thea gestorven op 51 jarige leeftijd.
Thea rust zacht, het is goed zo

Emmy Mulder
Op haar manier heel tevreden en blij. Na 40 jaar bewoonster geweest te zijn van Noorderhaven, ’s Heeren Loo, is na een kort ziekbed, toch nog onverwachts, rustig ingeslapen Emmy Mulder, lieve, bijzondere zus, schoonzus en tante op de leeftijd van 51 jaar. Emmy was ernstig gehandicapt, ze kon niet praten, ze kon niet lopen. Eerst was ze in Amersfoort, maar toen Noorderhaven geopend werd kon ze gelukkig dichter bij huis wonen. Haar vader en moeder gingen alle weken op bezoek. Ze herkende haar vader aan zijn fluitje. Als ze die hoorde was ze blij. Ook reageerde ze als haar zusjes er waren, die maandelijks op bezoek kwamen. Emmy rust zacht.

Dieuwertje Zutt- Spaans
Voor velen bekend als Dieuw van Jan Zutt uit Kerkbuurt. Geboren op 14 juli 1913 te Waarland, Jan Zutt kwam op haar pad en begin 1937 werd er getrouwd. Ze startten een kruidenierswinkel. Het was een moeilijke tijd, niet iedereen kon betalen en het winkelboek werd steeds dikker met onbetaalde rekeningen. Vele mensen hebben ze geholpen, vooral de grote gezinnen, waarvan alles tekort was in die tijd. Hun kleine winkel werd weggesaneerd door de komst van de supermarkten. In 1983 kwam Jan na een ziekte te overlijden. Het geluk van kinderen werd hun onthouden, mede daardoor was de familie, waren de neven en nichten erg belangrijk in hun leven. Iedereen was altijd welkom voor visite of een logeerpartij. Wel kon je beter eerst van te voren een afspraak maken. Dat vond ze prettiger. Dan nam ze de tijd voor je, want ze was betrokken, sociaal en scherp van geest. Dieuw was een bindende factor in de familie. 25 maart is ze op 98 jarige leeftijd voor altijd ingeslapen.

Fake Edse Op 100 jarige leeftijd is overleden Fake Edse. Fake is getogen in Alkmaar, is opgeleid tot fietsenmaker, trouwde met Truus en het laatste deel van zijn leven jaren woonde hij in het St Josefpark te Tuitjenhorn. Fake was vader, opa en overgrootvader. Zijn kleinkinderen zag hij altijd graag komen. Hij vond het prachtig die kleinkinderen. Op speciaal verzoek van Dr Tromp heeft hij als oudste patiënt het nieuwe medisch centrum in Tuitjenhorn geopend. Met de burgemeester had hij nog een genoeglijk onderhoud tijdens het eten van het gebak ter ere van zijn 100e verjaardag. Je zag hem die 100 jaar niet aan. Fake was een techneut. Techniek was zowel zijn hobby als zijn werk. Als vertegenwoordiger en reparateur van schrijfmachines wist hij van een kromme spijker een onderdeel te maken voor zijn schrijfmachine. Buiten zijn werk om was hij ook altijd graag bezig met de techniek. Rust zacht Fake.

Wilhelmus Simon Strooper
Fietsend of wandelend langs de weg En altijd in voor een praatje met iedereen Wij zijn trots zo’n man, vader en opa te hebben gehad Jij blijft voor altijd in ons hart. Geboren op 22 augustus 1930. Echtgenoot van Git Strooper Bleeker , vader van Annet Irene en Jan, opa van 8 kleinkinderen Samen met Jan Stoop had hij een tuindersbedrijf, vriend en neef, 2 handen op 1 buik. 62 jaar lang heeft Willem op de fanfare gezeten. Ook hield hij van voetbal en fietsen. Jan en neef Cees namen het bedrijf over. Sindsdien heeft hij elke dag nog de overall aan gehad om te helpen, want dat deed hij graag. Hij reed ook graag een rondje met de auto, kijken hoe de tulpen en de kool er bij stonden. Een wandeling door het dorp, zijn rondjes fietsen, onderweg een praatje maken met deze en gene zo kwam hij dan vaak weer met een nieuwtje thuis. Willem genoot van de simpele dingen van het leven. Dat hij moge rusten in vrede

Alida Tesselaar- Dekker
Alie is geboren in Warmenhuizen en was de vierde uit een gezin van elf kinderen.
Ze ging naar de lagere school bij de nonnen. Alie was een goede leerling maar doorleren zat er niet in ze moest thuiskomen om haar moeder te helpen. Naai lessen mocht ze volgen. Alie is Akela geweest bij de welpen. Alie kreeg kennis aan Willem Tesselaar ze trouwden en kregen zeven zonen en een dochter. Vele jaren was ze bestuurslid van het K.V.G. Haar man en zonen zijn zeer sportief maar Alie deed er niet aan mee, ze vond dat zij thuis al genoeg aan sport deed. Ze was trots op hun sportieve prestaties en op hun werk. Was trots op haar klein- en achterkleinkinderen . Reizen deed ze graag en kon daar later hele verhalen over vertellen.
Zij ging naar iedere verjaardag of bruiloft toe sloeg er nooit eentje over.
Op 13 mei ”Moederdag” is ze overleden. Dat ze moge rusten in vrede.

Catharina van den Hoorn- Metselaar
Op 20 juli op haar verjaardag is overleden Catharina van den Hoorn- Metselaar.
Bijna een jaar geleden is zij van Hoogkarspel naar Tuitjenhorn verhuisd, en kwam in Sint Jozefpark te wonen. In het begin viel dat niet mee, zij kon nu niet even naar buiten gaan en dat was ze zo gewend. In het begin ging ze op de fiets nog boodschappen doen, kookte zelf nog en ging graag fietsen. Totdat het jammer genoeg niet meer ging. ze was heel erg op haar eigen. Zij kon niet tegen veel mensen om haar heen, daarom bleef ze liever op haar kamer.
Tiny heeft veel mee gemaakt maar bezat het vermogen om de moeilijkheden waar ze voor kwam te staan om ze op te lossen. Zij liep er nooit voor weg, zij zag niet op tegen de dood.
Ze had haar leven voltooid. Een sterke, markante en vooral gelovige vrouw is heen gegaan op de leeftijd van 85 jaar. Dat ze moge rusten in vrede.

Annie Stoop 
In memoriam Anna Cornelia Stoop. Geboren op 26 maart 1922 in Sint Maarten als oudste dochter van het gezin Stoop. Na haar volgden er nog 12 kinderen, zeven zussen en vijf broers. Een groot gezin wat veel werk met zich meebracht en Annie hielp en zorgde thuis mee zoveel als ze kon. Naar mannen heeft ze nooit omgekeken. Ze was tevreden met haar leventje thuis. Na het overlijden van haar ouders bleef Annie in het ouderlijk huis wonen. Ze breide veel voor de nichtjes en neefjes. Ze puzzelde graag en hield van spelletjes. Eén keer is ze met haar zussen op vakantie geweest, terwijl die op pad gingen bleef Annie liever in het huisje om koffie te zetten en het eten klaar te maken. Later verhuisde ze naar het St. Jozefpark. Op 11 juni brak ze haar heup en kwam in het MCA terecht voor een operatie. Daarna in Magnushof, waar ze op 25 juni rustig is heengegaan.

Geertrudis Klasina Hoebe-Sluijs
De Pettemerkluft: Daar is het allemaal 56 jaar geleden begonnen, ontmoette ze haar a.s. man. Op 7 februari 1956 trouwde Truus en het echtpaar ging wonen te Burgervlotbrug. Daar zijn de kinderen Ans, Nico en Theo en Marga geboren. Ze was creatief, gastvrij, hield van studderen, dagjes uitgaan. Ze verloor in 1994 haar man en in 2002 haar zoon Nico. Ze sloeg zich dapper door de moeilijke tijden heen. Werd oma en overgrootmoeder. Ieder had weer iets anders met Oma Hoebe. Het was een gouden buurtje aan de Pettemerkluft waar Truus met zoveel plezier 54 jaar heeft gewoond. Vanaf 2010 woonde ze in Sint Jozefpark in Tuitjenhorn en daar voelde ze zich ook prima thuis. Gewoon ervoor elkaar zijn als het nodig is. onder de rook van de kerk waar zij zo graag naar toe ging. Ze hechtte veel waarde aan het geloof, was er blij mee en had er steun aan. Na de operatie aan haar hartklep volgde een periode van heen en weer geslingerd worden tussen leven en dood. Moeilijk. Van Pastoor heeft ze, in het bijzijn van haar kinderen het H. Sacrament van de Zieken ontvangen in de laatste uren van haar leven. Er kwam een berusting, een dankbare blik

Catharina Maria Klijbroek - Stoop

Rien werd geboren op 20 mei 1943 in Tuitjenhorn.
Ze trouwde met Arie Klijbroek en na 7 jaar huwelijk werd hun zoon Arno geboren.
Rien was sportief, hield van zwemmen, wandelen en ook fietsen deed ze graag. Op latere leeftijd ging ze studeren.  Rien was net weer begonnen met een nieuwe cursus, kunstgeschiedenis.
Ze was een lieve zorgzame vrouw, trots op haar man, zoon, schoondochter en haar kleindochter. Haar levenswijsheid was om overal het goede en mooie van in te zien, positief ingesteld te zijn. Met deze instelling heeft ze zich door moeilijke en zware momenten heen gebaand.

Rien is 67 jaar geworden.
Ze heeft een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ze nooit zal zijn vergeten,

Matheus Wilhelmus Strooper
Thijs Strooper is geboren op 20 december 1934 aan de Dorpsstraat te Tuitjenhorn, zoon van Adrianus Strooper en Cornelia Dekker.
Thijs zijn vader overleed toen Thijs 19 jaar oud was.Als oudste zoon werd hij verantwoordelijk voor het tuindersbedrijf en de inkomsten voor het nog jonge gezin.

Hij trouwde met Nel en samen kregen ze vier zonen.

Thijs had bestuursfuncties en deed veel vrijwilligerswerk
Het was een sterke en sociale man, altijd bezig en altijd sterk betrokken bij het dorp, strevend naar rechtvaardigheid en met een groot hart.
Thijs had interesse en praatte graag over wereldse zaken
December 2004,  is hij aangereden door een auto.  Dit heeft een zeer grote stempel gedrukt op het laatste deel van zijn leven. Na een aantal maanden pakte hij alle gewone dingen weer op, maar nooit meer zoals voor “dat ongeluk”.
In zijn laatste weken sprak hij uit dat hij het moeilijk vond om zijn dierbaren en het leven los te laten.
Hij  heeft nu rust. Of zoals zijn vrouw en kinderen het zeiden: het is goed zo………

Maria Catharina Tijm – Ruitenburg
6 Oktober overleed op 86 jarige leeftijd na een langzaam verval van krachten Rie Tijm – Ruitenburg. Geboren op 4 augustus 1924.
Ze was nog maar 53 jaar dat haar man overleed .Ze pakte de draad van haar leven weer op. De kinderen hadden immers een moeder nodig. Zo was Rie voor haar gezin een inspirerend voorbeeld.
Een gelukkige tijd brak aan met de geboorte van haar kleinkinderen. Die zo graag bij oma op bezoek kwamen.  praten spelletjes Veel verdriet heeft ze gehad toen haar dochter Anneke na een ernstige ziekte kwam te overlijden.
Ongeveer 2 jaar geleden verhuisde Rie naar het St. Jozefpark. Voor haar gezin een geruststelling. En zo is haar kaarsje langzaam uitgegaan.
Afscheid nemen is met zachte handen dichtdoen wat voorbij is
en verpakken in goede gedachten ter herinnering.

Anna Catharina van der Stoop–Kwant
16 oktober overleed geheel onverwachts op 78-jarige leeftijd Anna van der Stoop–Kwant.
Ze was er één van een tweeling en  groeide op in een arm en groot gezin. Ze ontmoette Nic van der Stoop en ze trouwden  met de handschoen.  Nic kwam terug en de kinderen kwamen. Een brand verwoestte hun huis, de kinderen net op tijd gered.  Het gezin verhuisde  naar Nieuw–Zeeland. Het was niet altijd makkelijk voor Anna, maar ze redde het. Ongeveer tien jaar later en vrij snel na de geboorte van hun vijfde kind keerde het gezin terug naar Nederland.  Een huis op ‘t Rijpje waar Anna op haar plaats was. De kinderen gingen het huis uit, tijd voor ontspanning Maar ook zorgen om de gezondheid van haar man Nic.
De kleinkinderen waren welkom bij haar. Ze voelden zich bij oma thuis en geliefd.  Anna stond voor iedereen klaar, had geen oordeel over een ander, maar liet iedereen in zijn waarde. Was in alles en iedereen geïnteresseerd, gaf warmte en oprechte liefde.
Anna laat een grote leegte achter bij een ieder die haar liefhad.




Annet Korver-Mooij
We bewaren mooie en dierbare herinneringen aan Annet. Meehelpen op het land van haar vader. Dat ze coupeuse werd,  en naailes gaf aan haar meiden. Als echtgenote en moeder was ze ontzettend zorgzaam en liefdevol. De uitjes met haar vriendinnen.  Ze heeft drie prachtige kinderen nagelaten: Sam, Linda en Willem.Annet is twee en een half jaar ziek geweest.  Dit heeft ze met ontzettend veel kracht en doorzettingsvermogen gedragen. En altijd bleef ze haar nuchtere humor houden, zelfs op de meest moeilijke momenten.
Het volgende gedicht is van Annet zelf.
Je kunt huilen omdat ik weg ben,
Of je kunt blij zijn omdat ik heb geleefd.
Je kunt je ogen sluiten en wensen dat ik terug kom,
Of ze openen om te zien wat ik achterlaat.
Je kunt mij gedenken en geloven dat ik weg ben,
Of mij herinneren en zo te laten doorleven.
Het leven heeft een einde,    Maar niet de liefde.

Siem Kruijer
5 november overleed op 82-jarige leeftijd Siem Kruijer. Hij was een man van weinig woorden, maar als hij iets zei dan was het raak. Hij trouwde met Kea van Baar en samen kregen ze vijf kinderen. Hij werkte bij de gebroeders Broersen (later Nickerson-Zwaan) als boekhouder. Siem hield van de gezelligheid en genoot als de hele familie bij elkaar kwam. Een borreltje en z’n onafscheidelijke sigaar. Hij had een gortdroge humor.
Hij was met weinig tevreden en trots op zijn kinderen en kleinkinderen. Gelukkig heeft hij de geboorte van zijn achterkleinkind nog meegemaakt. Eind juli kreeg hij te horen dat hij ernstig ziek was. Siem wilde zich niet laten behandelen. Alle dagen ging hij achteruit, maar hij was thuis in zijn eigen huis en werd tot de laatste dag verzorgd door zijn vrouw met wie hij zoveel jaren lief en leed heeft doorgemaakt. Iedere dag kwam er wel bezoek en daar genoot hij van.  Een lieve man, zorgzame vader, trotse opa en overgrootvader is heengegaan.   Siem rust zacht.

Piet Blankendaal
Piet werd geboren op 19 januari 1942 als oudste zoon van Maarten en Vronie Blankendaal-Blom. Na de lagere school ging Piet naar de tuinbouwschool. Daarna ging hij te werk . Toen zijn vader 65 werd, nam hij het tuindersbedrijf van zijn vader over en verbouwde kool en piepers.
Piet hield van vissen,  op de Noordzee. Ierland
Tijdens de ziekte en het overlijden van zijn vader heeft hij zijn moeder heel goed geholpen. En daarna nam hij de zorg voor zijn moeder volledig op zich, deed de boodschappen, zette koffie en kookte het eten. Alleen op donderdag had Piet een vrije avond. Dan ging hij te biljarten in de Vriendschap.  Ook kweekte Piet pompoenen waar hij zelfs de krant mee haalde. Spelen met zijn hond Trixie.
In augustus 2010 was het huis gereed. Lang hebben ze daar samen niet van kunnen genieten, want op 19 november overleed Piet op 68-jarige leeftijd geheel onverwacht na een fatale hartaanval.
Een groot gemis voor zijn familie, maar vooral voor zijn moeder..
Piet rust zacht.

Meins Mettes
Meins werd geboren op 27 augustus 1939 in Noord-Scharwoude. Het zevende kind van Gerrit Mettes en Maria Broersen. Werkte op het land, was coach bij LSVV. Dansles, uitgaan,  totdat hij smoorverliefd werd op Annie Kaandorp in 1978. Hij verliet zijn geliefde Noord-Scharwoude om naar Tuitjenhorn te verhuizen. Hij trouwde met Annie en samen kregen ze Brenda, Marleen en Marc.
Meins was gek op zijn kinderen. Was  gastvrij, gezellig en had  humor. Trouw  lid van de kolfvereniging en was vrijwilliger bij de voetbalvereniging Hollandia T.
De familie breidde zich later verder uit en er kwamen twee kleinkinderen, Meins was gek op zijn kleinkinderen. Jammer dat hij er maar zo kort van heeft kunnen genieten.
Twee jaar geleden openbaarde zich zijn ziekte. kans op herstel was er niet. Maar Meins ging toch het gevecht aan. Al die tijd werd hij bijgestaan door zijn gezin en liefdevol verzorgd door zijn vrouw Annie.

Gerardus (Gert) Klaver
Als derde kind op rij van acht verloor hij op tienjarige leeftijd zijn moeder en dit heeft een stempel op zijn jeugd gedrukt.
Toen hij dertien jaar oud was ging hij van school en moest hij werken als boerenknecht.
De oorlog btak uit en Gert dook onder.
Op zijn drieëntwintigste ging Gert trouwen met Annie Tol. Ze kregen samen zeven kinderen.
Hij werkte bij een bloembollenbedrijf. en toen dit bedrijf stopte  kreeg  hij een baan als stoker/ tuinman in het bejaardentehuis en verhuisde hij weer vanuit de Stolpen  naar  Tuitjenhorn.
Hij was erg handig. hier was hij precies op zijn plaats en altijd bereid om iedereen te helpen.
Zijn kinderen hebben  ook veel profijt van zijn handigheid gehad en waren hem erg dankbaar.
Na zijn pensionering hebben ze een aanleunwoning betrokken bij het St. Jozefpark.
Zomers gingen ze naar de camping en in de winter namen ze deel aan veel activiteiten bij het zorgcentrum. Zes weken na een zwaar hartinfarct overleed Gert. op 2 december 2010

Gerardus Maria Schilder
Gerard was het achtste kind uit een gezin van tien kinderen. Hij ging al vrij jong werken en is zelfs nog even koster geweest van deze kerk. Was hier ook wel een type voor. Fantaseren  kon hij.. Trouwde, kreeg vier kinderen en werd geleidelijk aan heel ernstig ziek. Moeilijk voor hem, zijn gezin en familie. Onomkeerbaar Op 54 jarige leeftijd werd  hij opgenomen. Maximaal 6 jaar gaven de artsen hem nog, het werden er 20.  Hij werd definitief opgenomen  in verpleegtehuis  Zuiderwaart.Kreeg  zijn eigen kamer. Daar had hij het enorm naar zijn zin, kon met iedereen overweg. Je hoorde hem nooit klagen en hij  kreeg regelmatig bezoek van zijn broers en zussen .Samen op verjaardag en zijn eigen verjaardag niet te vergeten. Gerard rust zacht.

 

 

Catharina Elisabeth Bekker Boon

Kitty is geboren in Kalverdijk op 6 augustus 1921 als oudste dochter van Henricus Boon en Helena Boon-Stoop

Na de lagere school ging ze werken,liever had ze doorgeleerd.   Na de voor het gezin zware oorlogsjaren vertrok ze naar Amsterdam.Ze veranderde haar naam in Kitty.

Haalde  haar diploma ziekenverzorgster. Ging werken in het ziekenhuis. Ze kon dit werk niet goed aan. EInd jaren ’60 ontmoette ze  Wim Bekker, waarmee  op 7 juni 1974 trouwde. Kitty was gastvrij en de neven en nichten gingen graag bij hun logeren, waar ze mooie herinneringen aan bewaren.

Kitty had een brede interesse.  Las veel boeken, geïnteresseerd in het wereldgebeuren en de politiek.

Ze had een rotsvast vertrouwen in God en was een trouwe kerkbezoekster. Over het geloof wilde ze graag discussiëren.

In 2002 overleed Wim. Ze ging lichamelijke en geestelijke achteruit. Lauwershof . In haar gedachten was ze weer in het verleden. In het bijzijn van Gonda, Nellie Entes  en haar nichtjes Heleen en Carina is  langzaam haar kaarsje uitgegaan

Jan Kruijer
11 februari 2011 overleed na een kort ziekbed en voorzien te zijn van het Heilig Sacrament der Zieken in Australië Jan Kruijer.
Jan is 79 jaar geworden en leed al een jaar of zes aan long emphfyseem. Jan groeide op in het gezin met 11 kinderen van Gert en Afra (Zus) Kruijer-Broersen. Jan kreeg verkering met Nel Dekker uit Warmenhuizen en trouwde met haar.Twee dagen na hun huwelijk vertrokken ze  naar Australië.Jan  begon daar uiteindelijk  zijn eigen bollenbedrijf. Iedereen kon Jan, hij was altijd goedgemutst en maakte altijd veel lol.Gelukkig zijn Jan en Nel een aantal keren naar Holland teruggekomen. Zijn Westfries dialect bleef onvervalst! Ze logeerden bij broer Siem en zijn vrouw Kea .Kreeg de Afttap toegestuurd, aangevuld  met moppen en de uitslag van de voetbal.
Hoewel er best moeilijke tijden zijn geweest ging het in Australië altijd voor de wind. Moeilijkheden bleven achter zijn lach verborgen. Het bezoek van 13 ooms en tantes bij hun 50 jarig huwelijksfeest was prachtig.The Smiling Dutchman is niet meer!

Cornelia Margaretha Kruijer – Groot
Zwijgzaam……….stil en zonder vragen Je hoorde haar nimmer zeuren of klagen Waar haalde je steeds weer de kracht vandaan Om altijd maar weer door te gaan
Nel werd geboren op 7 december 1934 op de Oostwal in Warmenhuizen. Werkte in Alkmaar in een hotel. en leerde  Cor Kruijer kennen. Ze  vonden een huisje aan de Dorpsstraat in Tuitjenhorn. Hier werden eerst drie dochters en toen nog twee zonen geboren.  Toen de jongste ca 1,5 jaar oud was, werd Nel aan haar oren geopereerd. De operatie ging niet goed, daardoor werd haar gezichtsvermogen slecht en later ook haar gehoor. Ondanks dit ging het gezinsleven door en werden de kinderen groter.
Na verloop van tijd werden ze opa en oma van 5 kleinzonen en 3 kleindochters. Oma  vond ze de mooiste titel die je hebben kon.
Begin 2010 verhuisden ze  naar het Sint Josefpark..En daar is ze op 24 februari, na voorzien te zijn van het Heilig Sacrament der zieken, overleden.We zullen haar herinneren als een sterke vrouw, die ondanks alles, altijd positief in het leven bleef staan.  

Elly Groot
Dochter van Cornelis Groot en Elisabeth Groot – Buter.
Elly woonde samen met broer Henk in het ouderlijk huis Zus Anneke en haar gezin woonde naast hun en samen was dat een hechte eenheid. Super trots was Elly op de kinderen van Anneke en Bertus  Jerry en Chantal. Deze gaven een geweldige aanvulling aan haar leven.Haar hele leven heeft ze bij de fa. Kramer gewerkt
Tijdens haar leven genoot Elly van haar biertje, peukie en vakanties. Even naar Ome Arie in Frankrijk. Vrienden en vriendinnen waren altijd welkom. In 2000 werd borstkanker geconstateerd. Dat kwam hard aan, maar ze bleef positief en strijd lustig. Grote bewondering voor hoe zij dit gedragen heeft  Elly in het kort, Karaktertrek: eenvoud en tevreden.Ze was positief, nooit klagen en met een flinke dosis zelfspot.Zei vaak:Het Leven is een feest maar de slingers moet je zelf ophangen Elly was een mensen mens. Ze hield van mensen en interesseerde zich in hun levens.
Lieve Elly, bedankt, we missen je, rust zacht.

Elisabeth, Gertrudis Wijnker- Stet

In de nacht van donderdag op vrijdag 1 april 2011 is  mevr. Bep Wijnker -Stet overleden.
Bep. Bep was al geruime tijd ernstig ziek.
23 jaar geleden openbaarde zich de kanker voor de eerste keer. De kanker hield zich schuil en ze zag haar tienerkinderen opgroeien, partners krijgen, kleinkinderen kwamen en de kinderen van Siem en Bep settelden zich in deze wereld.  Bep  was een lieve moedige echtgenote, zorgzame moeder en allerliefste oma.
Als moeder was ze er voor de kinderen, bleef tot aan het laatste aan toe opvoeden, stond ze bij met raad en daad. Verdrietig heeft ze afscheid van ze genomen maar met een ondergrond van dankbaarheid.
Bep was een zeer gelovige vrouw ..Het geloof was voor Bep de inspiratiebron in het leven. Op 1 februari kreeg ze het sacrament van de ziekenzalving. In het volle vertrouwen, zelfs een beetje nieuwsgierig is Bep over haar lijden heen, overgegaan. Naar het Huis van mijn Vader.
Bep, rust zacht

Piet Buter

Piet Buter zoon van Jaap Buter en Guurtje van Duin. 4de uit een gezin van 12 kinderen, geboren 19 februari 1927,

Piet ging emigreren naar Australië.

In 1985 werd bij hem kanker geconstateerd  en na enige behandelingen kwam hij terug naar Nederland om dood te gaan. Een wonderbaarlijke  wederopstanding en zijn nieuwe leven hier in Nederland begon. en kwam hij in contact met Annie.  Ze hebben samen veel mooie jaren gehad en mooie reizen gemaakt. Piet heeft haar Australië laten zien. Voor de kleinkinderen was hij een echte opa. Ook  moeilijke tijden kwamen ze samen goed door.  Piet was een man van de wereld, met een genuanceerde mening over alle zaken van het leven. Zijn grote kracht was het vermogen om de verbinding aan te gaan met mensen. Hij kon geven, maar ook,en dat is een kunst, op een plezierige manier nemen.  Een echte levensgenieter, die op latere leeftijd ruimte voor Annie kon maken in zijn vrijgezellenbestaan. 

Kerkelijk nieuws mei

Kerkelijk nieuws mei
Lees meer

Nieuws

Tienerkamp Break-out Let's Move! • 3 t/m 7 augustus • Julianaklooster Heiloo

> Lees meer

Compilatie vormsel 2016

> Lees meer

Kerstprogramma 2015

> Lees meer